Antik Yunan heykel sanatı, estetik ve teknik açıdan oldukça zengin bir miras sunmaktadır. Bu heykeller, dönemin kültürel değerlerini ve sanatsal anlayışını yansıtmakla kalmayıp, aynı zamanda insan formuna dair idealist bir bakış açısını da sergilemektedir. Zamanla evrilen stil ve teknikler, sanatçıların yaratım süreçlerinde sağladıkları yeniliklerle birleşmiş, böylece görsel sanatlar tarihine damga vurmuşlardır.

Antik Yunan heykellerinin bazı özellikleri:

• Malzeme: İlk dönemlerde tahta ve kil gibi malzemeler kullanılırken, özellikle Arkaik Dönem'de mermer ve tunç kullanılmaya başlanmıştır.
• Duruş: Mısır etkisi altında, heykeller dik bir şekilde ayakta durur ve genellikle sol ayak önde olarak yapılırdı.
• Üslup: Arkaik Dönem heykelleri frontal ve katı bir üsluba sahiptir; "Kouroi" ve "Kourai" figürleri ile "arkaik gülümseme" öne çıkar.
• Vücut Yapısı: Erkek heykellerinde geniş omuzlar, şişkin göğüs, yağsız ince bel, düz kalça ve koşucu bacaklar bulunur. Kadın heykelleri ise genellikle giyiniktir.
• Teknik: Klasik Dönem'de vücut hareketleri artmış, çizgiler daha akıcı hale gelmiştir. "Contrapposto" tekniği, vücut ağırlığının bir bacağa verilerek diğer bacağın hareket halinde temsil edilmesini sağlar.
• İdealizm: Yunan heykelleri, insan, akıl ve uyum kavramlarına önem veren Yunan medeniyetinin etkisiyle, ideal bir vücut güzelliğini hedefler.

Antik Yunan heykel sanatı, üç ana döneme ayrılır: Arkaik Dönem (MÖ 7. yy - 6. yy), Klasik Dönem (MÖ 5. yy - 4. yy) ve Helenistik Dönem (MÖ 4. yy - 1. yy).